آرازا بیله یتیپ گلن نوروز بایرام لاری تویس یورکدن قوتلاماق بیلن دوست- یارلارا، ایل گؤنه برک جان ساغلیق و ایشلرینده گوًن سایین اوًستوًنلیک آرزو اتیاریس!
فرارسیدن بهار و آغاز سال 1405 وعید نوروز را تبریک گفته، تندرستی و پیروزی
های روزافزون آرزو میکنیم.
Araza bilen Bahar
(Nowruz) baýramy tüýs ýürekden gutlamak bilen berk jan saglyk we işlerinde
gün sayin üstünlikleri arzuw edýäris.
Happy Nowruz Bayram
ایل گویجی
20مارس 2026- اول فروردین 1405
همبستگی فراگیر برای آزادی و برابری در ایران و کنگره ملیتهای ایران فدرال
درحمایت از وحدت و اتحاد نیروهای سیاسی "اهوازی/احوازی"
درشرایطی
که ایران و منطقه دریکی از حساسترین و سرنوشتسازترین مقاطع تاریخی خود قرار
گرفتهاند و تحولات سیاسی با شتابی کمسابقه در حال دگرگون کردن معادلات قدرت و
چشمانداز آینده کشور است، تقویت همگرایی و سازمانیابی نیروهای دموکراسیخواه و
ملی درمیان ملتهای گوناگون ساکن ایران اهمیتی دوچندان یافته است. در چنین فضایی،
تلاش نیروهای سیاسی برای شکل دادن به همکاریهای سازمانیافته و ایجاد سازوکارهای
مشترک سیاسی میتواند نقشی مهم در تقویت ظرفیتهای دموکراتیک و شکلگیری افقهای
تازه برای آینده ایران ایفا کند.
در
همین چارچوب، ائتلاف سیاسی همبستگی فراگیر برای آزادی و برابری در ایران و کنگره
ملیتهای ایران فدرال برگزاری “کنفرانس ملی نیروهای اهوازی/احوازی” در شهر لندن در
تاریخ ۷ مارس ۲۰۲۶ با شعار الاحواز اولا(اول
اهواز)” را گامی قابل توجه در جهت تقویت همبستگی و سازمانیابی نیروهای ملی عرب
“اهوازی/ احوازی” ارزیابی میکند. این کنفرانس که با حضور شماری از سازمانها،
فعالان و شخصیتهای سیاسی عرب “اهوازی/ احوازی” برگزار شدە است، تلاشی در راستای
توسعه همکاریهای سیاسی مشترک و تقویت حضور مسئله اقلیم “اهوازی/ احوازی” در عرصههای
منطقهای و بینالمللی به شمار میرود.
برگزاری
این کنفرانس را باید در بستر روندهای تازهای مورد توجه قرار داد که در میان
نیروهای سیاسی ملتهای ساکن ایران در حال شکلگیری است. تشکیل همپیمانی احزاب
سیاسی کوردستان ایران در هفتههای اخیر و اکنون گامهای تازه برای تقویت هماهنگی و
همکاری میان نیروهای سیاسی “اهوازی/ احوازی”، نشاندهنده تلاش فزاینده برای سازماندهی
سیاسی، همگرایی و تقویت صدای مشترک نیروهای ملی و دموکراسیخواه در میان ملتهای
گوناگون ایران است.
تجربه
تاریخی ایران معاصر نشان داده است که تمرکزگرایی اقتدارگرایانه و انکار تکثر ملی،
زبانی و فرهنگی جامعه ایران از عوامل مهم تداوم استبداد و بازتولید تبعیض در کشور
بوده است. از این رو، هر روندی که بتواند به تقویت سازمانیابی سیاسی، همگرایی و
طرح مطالبات دموکراتیک ملتها و گروههای اجتماعی یاری رساند، میتواند در شکلگیری
چشماندازی تازه برای گذار از استبداد و استقرار نظمی دموکراتیک در ایران نقش مهمی
ایفا کند.
ائتلاف
همبستگی فراگیر برای آزادی و برابری در ایران و کنگره ملیتهای ایران فدرال بر این
باور است که آیندهای آزاد و پایدار در ایران تنها در صورتی قابل تحقق خواهد بود
که نظم سیاسی آینده کشور بر پایه اصولی همچون برابری کامل شهروندان، بهرسمیت
شناختن تکثر ملی و فرهنگی جامعه، توزیع دموکراتیک قدرت و مشارکت واقعی همه ملتها
و گروههای اجتماعی در اداره امور کشور شکل گیرد. در چنین چارچوبی، احترام به حقوق
بنیادین ملتها و جوامع مختلف و بهرسمیت شناختن مشارکت آنان در تعیین سرنوشت
سیاسی و اجتماعی خویش، در چارچوب اصول حقوق بینالملل، منشور سازمان ملل متحد و
موازین جهانشمول حقوق بشر، از پایههای اساسی شکلگیری نظمی عادلانه و دموکراتیک
در ایران آینده به شمار میآید.
ائتلاف
همبستگی فراگیر و کنگره ملیتها با احترام به مبارزات مردم عرب اهواز/احواز برای
دستیابی به حقوق انسانی و ملی خود، تلاش نیروهای سیاسی “اهوازی/ احوازی” در جهت
تقویت همبستگی و سازماندهی سیاسی را اقدامی مثبت ارزیابی کرده و آن را بخشی از
روند گستردهتر تلاش ملتهای گوناگون ایران برای دستیابی به آزادی، دموکراسی و
برابری میدانند.
همبستگی
فراگیر برای آزادی و برابری در ایران
کنگره
ملیتهای ایران فدرال
شنبه
٢٣ اسفند ۱۴۰۴ – ١٤ مارس ٢٠٢٦
بیانیه ائتلاف سیاسی “همبستگی فراگیر برای آزادی و برابری در ایران"
درباره
تمرکزگرایی، حق تعیین سرنوشت وآینده دموکراتیک ایران
مردم آزادیخواه ایران،
ملتهای تحت ستم،
کارگران، فرهنگیان،
زنان، جوانان و دانشجویان مبارز،
در روزهای اخیر، رضا پهلوی از طریق حساب
شخصی خود درشبکههای اجتماعی، با لحنی تهدیدآمیز علیه ملتهای ایران، بهویژه مردم
کوردستان،موضعگیری کرده است. او بیآنکه مسئولیت اجرایی یا پاسخگویی سیاسی داشته
باشد، میکوشد با بازتولید منطق تاریخی تمرکز گرایی، «تمامیت ارضی» را به خط قرمزی
غیرقابل مناقشه بدل سازد وهرمطالبهای برای حق تعیین سرنوشت را در چارچوبی امنیتی
تعریف کند.
این مواضع بیانگر استمرار گفتمانی است که
طی یک قرن گذشته با انکار تنوع ملی، تمرکز انحصاری قدرت در مرکز و حذف حقوق برابر
همراه بوده است. امنیتیسازی مطالبات سیاسی و تبدیل مسائل ساختاری به تهدیدی
امنیتی، همواره ابزاری برای مهار جامعه و جلوگیری از توزیع عادلانه قدرت بوده است.
تأکید بر یکپارچگی سرزمینی هنگامی که با زبان تهدید بیان میشود، چیزی جز نفی
اراده آزاد ملتها نیست. وحدت پایدار تنها بر پایه برابری و رضایت آگاهانه شکل میگیرد،
نه بر مبنای تحمیل و ارعاب.
ائتلاف سیاسی احزاب کوردستانی در شرایط
حساس کنونی و مشارکت نیروهای متنوع سیاسی درآن، نمادی از همبستگی عملی و الگویی
برای همگرایی دیگر ملیتها و نیروهای آزادیخواه در سراسر ایران است و بازتاب
گسترده این همپیمانی در داخل و خارج از کشور نشان میدهد که جامعه سیاسی ایران بیش
از هر زمان آماده عبور از پراکندگی و حرکت بهسوی شکلدهی به چارچوبی مشترک وهمبستگیهای
مشابه در دیگر مناطق است؛ همبستگیهایی که میتوانند زمینهساز عبور
بنیادین از جمهوری اسلامی و استقرار نظمی
دموکراتیک، غیرمتمرکز، سکولار و مبتنی بر عدالت اجتماعی باشند.
از همین
رو، همزمانی تهدید رضا پهلوی مبنی بر حمله
به کوردستان از سوی ارتشی که وعده تشکیل آن را میدهد با تبلیغات و تهدیدهای
نهادهای رژیم علیه این ائتلاف، تقارنی معنادار را آشکار میسازد. تقارنی کە نشان
میدهد که منطق تمرکزگرایی و امنیتیسازی مطالبات ملی، صرفنظر از نام و پوشش
سیاسی آن، در تعارض مستقیم با هرگونه همبستگی دموکراتیک و توزیع عادلانه قدرت قرار
دارد و از شکلگیری بدیلی سازمانیافته و فراگیر هراس دارد.
ایران امروز با بحرانی چندلایه روبهروست:
بحران مشروعیت سیاسی، تمرکز ساختاری قدرت، تبعیض ملی و جنسیتی، شکافهای عمیق
طبقاتی و فرسایش اعتماد عمومی. این بحرانها نتیجه تکثر فرهنگی یا مطالبات ملتها
نیست، بلکه محصول ساختاری است که قدرت را در مرکز انباشته و مشارکت واقعی را محدود
کرده است. تکرار همان منطق تمرکزگرا، حتی با چهرهای تازه، راه برونرفت از این
وضعیت نخواهد بود.
جنبش «زن، زندگی، آزادی» نشان داد که جامعه
ایران از دوگانه استبداد دینی و اقتدارگرایی سلطنتی عبور کرده است. آن جنبش اعتراض
به یک فرد نبود، بلکه اعتراض به ساختار حذف، تمرکز و انحصار بود. نسلی که برای
کرامت انسانی و برابری به میدان آمد، بازسازی اقتدار گذشته را، حتی در قالبی جدید،
نخواهد پذیرفت.
ما بر این باوریم که حل مسئله کوردستان و
دیگر مناطق کشور، نه امنیتی بلکه سیاسی و ساختاری است و پاسخ آن در ارتش و تهدید
نیست، بلکه در گفتوگو، تدوین یک قرارداد نوین اجتماعی و به رسمیت شناختن حق تعیین
سرنوشت آزادانه ملتهاست. ما با صراحت از این حق دفاع میکنیم و هرگونه رویکرد
تهدیدآمیز، تمرکزگرا و اقتدارطلبانه را که به نام دفاع از تمامیت ارضی توجیه میشود،
رد مینماییم.
آینده ایران نه با ارعاب و تمرکز قدرت و
باز تولید اقتدار و استبدادهای دینی و سلطنتی و تداوم منطق سرکوب، بلکه تنها بر
پایه نظمی دموکراتیک، غیرمتمرکز و مبتنی بر عدالت اجتماعی شکل خواهد گرفت؛ نظمی که
در آن توزیع قدرت و تنوع بە رسمیت شناختە شود، برابری حقوقی تضمین شود و اراده
آزاد ملتها مبنای وحدت باشد.
همبستگی فراگیر برای آزادی و برابری در
ایران
پنجشنبه ٧ اسفند ١٤٠٤ – ٢٦ فوريه ٢٠٢٦
