خواست700 شخصیت فرهنگی وادبی جهان برای ممانعت ازاعدام درایران

هفتصد شخصیت فرهنگی وادبی جهان خواهان اعتراض جهانی بقتلهای حکومتی درایران شدند

۷۰۰ شخصیت ادبی و فرهنگی از کشورهای مختلف جهان روز پنج‌شنبه ۲۲ دی (۱۲ ژانویه) با امضاء یک متن مشترک جمهوری اسلامی را به توقف اعدام‌ها فراخواندند. آنها همچنین از جهانیان خواستند “به قتل‌های حکومتی در ایران اعتراض کنند.”

امضا کنندگان این بیانیه تاکید کردند: «جمهوری اسلامی که خیز بلندی برای دریغ حق زندگی از مخالفان خود برداشته، تنها در صورتی شهامت تداوم اجرای این احکام اعدام را خواهد داشت که هیچ ترسی از بابت تحمیل هزینه‌ی جدی از طرف نهادهای بین‌المللی مسئول احساس نکند.»

در میان شخصیت‌هایی که متن مشترک را امضاء کردند نام نویسندگان مشهور آمریکایی چون پل آستر، سیری هاستوت و چارلز برنستین دیده می‌شود.

این بیانیه را نویسندگان عضو شعبه‌های انجمن جهانی قلم (پن) آلمان، فرانسه، دانمارک، نروژ وفنلاند وازجمله شخصیت‌های فرهنگی وهنری ایرانی نیز امضاء کرده‌اند.

نویسندگان و هنرمندانی ایرانی از جمله ناصر تقوایی، کارگردان سینما، محمدعلی طالبی، کارگردان سینما، حمید دباشی، استاد دانشگاه، شهرنوش پارسی پور، نویسنده، فرامرز اصلانی، خواننده و آهنگساز، بابک امینی، موسیقی‌دان، پرتو نوری علا، شاعر، فرزان سجودی، زبان‌شناس واستاد دانشگاه، شهره صولتی خواننده ومنصوره بهکیش، فعال مدنی از جمله امضا کنندگان این بیانیه هستند.

دربیانیه سرکوب وکشتار وحشیانه‌ی مردم بی‌گناه ایران درماه‌های گذشته، به‌ویژه سرکوب و جنایات بی‌حدوحصری که بر مردم ستم‌دیده‌ی کردستان وسیستان وبلوچستان رفته و می‌رود، محکوم شده است.

آنها از نهادهای حقوق بشری وبین‌المللی وچهره‌های فرهنگی سراسر جهان خواستند مانع ازادامه اعدام معترضان درایران شوند.

* اخبار روز، ۲۲ دی ۱۴۰۱- 12ژانویه 2023 ، لينک کوتاه https://akhbar-rooz.com/?p=189125 

تورکمنلرینگ اوًچ3 سانی سوُی قیرم دان یاتلاما گونی بار

ترکمنهای شرق دریای خزر دو2بار درنیمه دوم سده ی19 و یکبار دراوایل سده 20میلادی توسط قوای استعماری روسیه تزاری قتل عام می شوند، که گرامیداشت یاد آن شهدا از ضروریت روزگار کنونی است:

 1-کشتار ترکمنهای ولایت آخال در 12ژانویه1881

1-Yatlamali günlermizden biri 12.nji yamwar 1881de Ahal welayetindeki türkmenlerining gyrgyn günü

 https://t.me/ilguyji/891

-2-کشتار ترکمنهای ولایت داش اوُغوز در ژوئیه 1873

2-Yatlama günlermizden biri July 1873de  Dashoguz velayetindeki türkmenlerinin gyrgyn günü

https://t.me/ilguyji/891

-- 3-کشتار ترکمنهای ترکمنصحرا در۲۴ دسامبر1916 در دره ای که درنزدیکی های گوًللیداغ قرار دارد صورت می گیرد. تعداد کشته شدگان توسط دویزیون ( لشگر) تحت فرماندهی ژنرال مادریتوف حدود چهارصد هزار برآورد می‌شود.

کتابی که با تلاش غایغیسیز آتابای از آرشیو تلگرام های ستاد ارتش روسیه تزاری بمرکزیت تاشکند درناحیه ترکستان تنظیم شده درباره این فاجعه بطور مفصل پرداخته شده است.

3-Yatlama günlermizden biri 24.nji Desembir 1916da Türkmen sahramyzdaki türkmenlerining gyrgyn günü

https://t.me/ilguyji/891

اعدام معترضان ایرانی به منزله قتل حکومتی 10یانوار23

 

سازمان ملل : اعدام معترضان قتل حکومتی است

کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد: اعدام معترضان ایرانی به منزله قتل حکومتی است

راوینا شمدسانی، سخنگوی دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد روز سه‌شنبه ۱۰ ژانویه گفت: «دادرسی کیفری و مجازات اعدام توسط جمهوری اسلامی به عنوان سلاحی برای مجازات معترضان و ایجاد رعب و وحشت در جامعه استفاده می‌شود تا مخالفت‌ها را از بین ببرد این اقدامات در تضاد با قوانین حقوق بشر بین‌المللی است.

در یک‌ماه گذشته چهار نفر از معترضان ایرانی اعدام شده‌اند. این اعدام‌ها در پی محاکمه‌هایی سریع که حتی حداقل‌‌های محاکمه و روند دادرسی عادلانه مطابق با قوانین حقوق بشر بین‌المللی را برآورده نمی‌کنند، انجام شده‌اند. با توجه به این‌که قوانین حقوق بشر بین‌المللی برای ایران الزام آور هستند، این اعدام‌ها به منزله محروم سازی خودسرانه شهروندان از حق زندگی است.

فولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد استفاده ابزاری از دادرسی کیفری برای مجازات افرادی که به دنبال حقوق اولیه خود هستند، مثل معترضان یا سازمان‌دهندگان اعتراضات را به منزله قتل حکومتی دانست.»

وی افزود: «محسن شکاری نخستین معترضی بود که در ۸ دسامبر۲۰۲۲ اعدام شد. چهار روز بعد، مجید رضا رهنورد تنها ۲۳ روز پس از بازداشتش در ۱۹ نوامبر اعدام شد. محمدمهدی کرمی و محمد حسینی در ۷ ژانویه امسال اعدام شدند. همه اعدام‌ها مخفیانه و بدون اطلاع خانواده‌ها انجام شد که این مساله به خودی خود نقض قوانین بین‌المللی حقوق بشر است. بر اساس اطلاعات دریافتی ما، محمد بروغنی ۱۹ ساله و محمد قبادلو ۲۲ ساله در خطر اعدام قریب‌الوقوع هستند. کمیساریای عالی حقوق بشر بار دیگر از حکومت ایران می‌خواهد که به جان و خواست مردمش احترام گذاشته، مجازات اعدام را فورا تعلیق و اجرای همه احکام اعدام را متوقف کند.»

https://www.iran-emrooz.net/index.php/news1/more/105496/

 

روشنفکریکه بجرم ترویج علم ودانش زندانی شد وبقتل رسید

دکتر تقی ارانی از دانشگاه تا مرگ در زندان

جمهوری اسلامی می خواست با پنهان کردن محل دفن او، یاد ونام و خاطره اش را از اذهان پاک کند. کارکنان گورستان امامزاده عبدالله گفته اند: ازبالا دستور داده شد که سنگ قبر او را برگردانیم تا نام او نیز درخاک دفن شود ومردم نتوانند آن را ببینند و بخوانند. حتی چند سال پیش که می خواستند سنگفرش کف حیاط را تعمیر کنند، همان سنگ قبر پشت و رو شده را زیر سنگفرش جدید دفن کردند وحالا کسی نمی تواند قبر را پیدا کند.

تقی ارانی ومرگش ازبرجسته‌ترین نمونه‌هایی است که استبداد دوره رضاخان را نشان می‌دهد. زندگی ارانی درسی‌وهفت‌سالگی وبا مرگی فجیع به پایان رسید؛ مرگی که می‌توان آن را قتل نامید. ارانی نه سوء‌قصدی به جان شاه کرده بود نه وارد مبارزه مسلحانه شده بود.

او روشنفکری بود که اتهامش خواندن و ترجمه‌کردن و قرض‌دادن کتاب بود والبته آن‌طور‌که دستگاه قضائی دوران رضاخان می‌گفت، تأسیس فرقه کمونیستی. ارانی چهره اصلی گروهی بود که به «پنجاه‌و‌سه نفر» مشهور است. او استاد فیزیکی بود که درتبریز متولد ودرتهران بزرگ شده بود. از دارالفنون و دانشکده پزشکی با رتبه اول فارغ‌التحصیل شده وجایزه گرفته و در سال ۱۳۰۱ برنده یک بورس دولتی برای اعزام به آلمان شده بود.

در دانشگاه برلین در دوره دکترای شیمی تحصیل کرد ودرهمان دانشگاه به تدریس عربی پرداخت. ارانی درآن دوران، مثل بسیاری دیگر از روشنفکران هم‌دوره‌اش، گرایش‌های ناسیونالیستی داشت و رساله‌هایی درباره فرهنگ ایران نوشت، اما به مرور مسیر فکری‌اش تغییر کرد وبه سوسیالیسم گرایش پیدا کرد. او درسال‌های پایانی اقامتش درآلمان به مطالعه آثارمارکس، انگلس، کائوتسکی و لنین پرداخت وجذب تفکر چپ شد.

یرواند آبراهامیان می‌گوید وقتی ارانی درسال ۱۳۰۹ به ایران بازگشت، «مارکسیستی مطلع وسوسیالیستی مصمم بود». ارانی پس از بازگشت به ایران برای تدریس وارد دانشگاه تهران می‌شود ویک محفل دانشجویی شکل می‌دهد وبه همراه تعدادی از دوستان دوران تحصیلش دراروپا نشریه‌ای تئوریک با نام «دنیا» منتشر می‌کند.

برخی ازمفاهیم مقدماتی اقتصاد سیاسی برای اولین‌بار درایران درنشریه ارانی منتشر شدند. آبراهامیان نوشته اگرچه «دنیا» مقالات زیادی درباره ماتریالیسم تاریخی منتشر می‌کرد ونام خود را از لوموند به سردبیری هانری باربوس نویسنده کمونیست فرانسوی اقتباس کرد، اما ظاهر غیرسیاسی ومحتوای دانشگاهی‌اش مأموران سانسور را متقاعد کرده بود که ثقیل‌تر و سربسته‌تر از آن است که خطرناک باشد. ارانی درمقالاتی که در «دنیا» منتشر کرد، برای اولین بار رویکرد آکادمیک مارکسیستی به مسائل معاصر علوم اجتماعی را به خواننده فارسی‌زبان توضیح داد.

سیستم استبدادی رضاخان تفکری جز ناسیونالیسم جعلی را که خود تبلیغ می‌کرد، نمی‌پذیرفت وازهمین‌رو بود که روشنفکری، چون ارانی را بازداشت ومحاکمه کرد. درتوسعه آمرانه رضاشاهی توسعه فکری وآزادی اندیشه نه‌تنها جایی نداشت که به بدترین شکلی سرکوب می‌شد.

ارانی وگروهی که در دانشگاه تشکیل داده بودند، درسال ۱۳۱۶بیانیه‌ای برای اول ماه می‌ در دانشگاه توزیع کردند وهمین کافی بود تا او و هم‌فکرانش دستگیر شوند. جلسه دادگاه ارانی جلسه‌ای تاریخی بود. او درمحاکمه‌اش، دادگاه وسیستم قضائی رضاخان را با دادگاه‌های نازی‌ها مقایسه کرد و پلیس را به استفاده از شکنجه متهم کرد وگفت قانون سال ۱۳۱۰ مغایر با آزادی بیان در قانون اساسی است و اینکه هیچ قانونی نمی‌تواند ازاشاعه نظریه‌های غربی مثل سوسیالیسم و کمونیسم جلوگیری کند. او توسعه آمرانه رضاشاه را به چالش کشید و گفت اگر می‌خواهید لباس غربی، مد غربی، تکنولوژی غربی وشیوه زندگی غربی را اقتباس کنید، باید فلسفه‌های سیاسی غربی را هم اقتباس کنید.

ارانی به ده سال زندان انفرادی، اشد مجازات، محکوم شد، اما تنها شانزده ماه در زندان ماند و پس‌از‌آن دربیمارستان درگذشت. هم‌فکران واطرافیانش معتقد بودند که شهربانی او را به قتل رسانده وشهربانی هم می‌گفت که بیماری تیفوس عامل مرگش بوده است. سفارت انگلستان درتهران درگزارشش می‌گوید او احتمالا ازشدت بدرفتاری در زندان از پا درآمده است.

باقر مؤمنی در«راهیان خطر» شرایط ارانی در زندان را تشریح کرده است. او نوشته ارانی در زندان انفرادی‌ای به سر می‌برد که حتی پنجره‌هایش را تخته‌کوب کرده بودند. به او دست‌بند قپانی می‌زنند واز رسیدن غذا و پول به او ممانعت می‌کنند و وقتی بیمار می‌شود، اجازه نمی‌دهند که دارو به او برسد. ارانی را چهار ماه درسلول انفرادی مرطوبی که تا کمر دیوارِآن قارچ می‌رویید لخت، بدون زیرپوش و بدون زیلو و پتو نگه می‌دارند.

ارانی گفته بود وقتی فهمیدند که شب‌ها کفش‌هایش را زیر سرش می‌گذاشته تا بخوابد، کفش‌هایش را ازاو می‌گیرند. اما این کافی نبوده و او را به سلولی می‌برند که پیش‌تر درآن تیفوس شیوع داشته. ارانی آنجا به تیفوس مبتلا می‌شود و حتی پزشک قانونی نمی‌تواند تشخیص دهد که زردی فوق‌العاده پوست بدن ولکه‌های سیاه بزرگ و کوچک دربعضی از قسمت‌های بدن او ناشی از مسمومیت است یا بیماری سخت عفونی یا نقص تغذیه و نرسیدن دارو. به همین دلیل گواهی مرگش را امضا نمی‌کنند.

مؤمنی می‌گوید حتی مادر ارانی به هنگام تحویل جنازه‌اش او را نمی‌شناسد و«این مرگ فجیع مردی بود با قدرت بدنی زیاد و درسن ۳۷ سالگی». ارانی روشنفکر و تلاشگری پرثمر درترویج علم و دانش بود. درباره زندگی ارانی چند کتاب به فارسی منتشر شده واخیرا اثر دیگری با عنوان «تقی ارانی دانشمندی دربرلین» درنشر کتاب پارسه به چاپ رسیده است. یونس جلالی نویسنده این کتاب است وامیر میرحاج آن را به فارسی برگردانده است. این اثر روایتی از زندگی ارانی است و نویسنده زندگی او را درمتن زمانه‌اش شرح داده است.

نویسنده دراین کتاب زندگی ارانی را درسا‌ل‌هایی که او دربرلین درس می‌خواند وساختار اندیشه‌ها وعقایدش شکل می‌گرفت و نیز درسال‌هایی که درتهران به کار وفعالیت سیاسی و روشنفکری مشغول بود و دورانی که با دیگر اعضای گروه «پنجاه‌و‌سه نفر» دستگیر ودر زندان قصر زندانی شد وهمان‌جا درگذشت یا به‌روایتی با سمی که مأموران زندان به او خوراندند به قتل رسید، روایت کرده است. این کتاب به بهانه شرح زندگی ارانی تصویری از زمانه او وتاریخ ایران مدرن هم به دست داده است.

کتاب با ماجرای دستگیری ارانی درسال ۱۳۱۶ آغاز می‌شود وسپس به عقب می‌رود وازتولد ارانی شروع می‌کند ودوباره پیش می‌آید و زندگی او را تا دوره پایانی در زندان قصر پی می‌گیرد. آن‌طور‌که ازعنوان کتاب هم برمی‌آید، نویسنده به دوره‌ای که ارانی دربرلین بوده هم توجه کرده وشرایط فرهنگی وتاریخی آن دوره آلمان را هم شرح داده است.

منبع اخبار، روز جمعه ۱۶دی ۱۴۰۱- 16یانوار 2023 ،حیدرقزوینی، لينک کوتاه https://akhbar-rooz.com/?p=188208   

*برگرفته از: اخبار، روز جمعه ۱۶دی ۱۴۰۱- 16یانوار 2023 ، حیدرقزوینی

Täze yil gutlagy

Täze yil gutly bolsun, geljek yillara sag-aman yetilsin

yetip gelyän täze 2023 yili ildslering ählisine gutlamak bile baryna jan saglyk we gün sayin ustunlikler arzuw etyäris.

Täze yil düshümli yil bolup, il-günimizden alynan hak-hukuklary gaytarip almak yolunda bolyan hereketler, yingishe gazansyn.

یه تیپ گلن 2023- نجی ییلی، ایلدشلرمیزینگ أهلی سینه تویس یورک دئن قوتلایاریس وگلجک ییللارا ساغ- آمان هم اوستونلیکلی یه تیلسین دییپ آرزو اتیاریس.

تأزه ییل دوًشوملی ییل بولیب ایل- گونی میزدن آلینان حق- حقوق لاری قایتاریپ آلماق یولیندأکی تلاش لار ینگیش قازانسین.

Happy New Year 2023

We wish large achievements to all of you in a coming year, confidence in own forces, incomprehensible enormous driving and realization of all your dreams, hopes and the biggest slice of happiness and good luck.

Iranian Turkman Cultural and Solidarity Union

2023-01-01 // 11.10.1401

تورکمن خالقی نینگ مدنی وسیاسی قوراماسی

11- نجی دی 1401 // 01 – نجی یانوار 2023

ایران سومین زندان بزرگ جهان برای خبرنگاران

سازمان گزارشگران بدون مرز: ایران سومین زندان بزرگ جهان برای خبرنگاران است

یورونیوز: سازمان گزارشگران بدون مرز می‌گوید درطول ۲۰ سال گذشته نزدیک به هزار و ۷۰۰ خبرنگار درسراسر جهان کشته شده‌اند.

این نهاد بین‌المللی در تازه‌ترین گزارش خود با اشاره به این آمار تکان‌دهنده تاکید کرده که دو دهه اخیر برای روزنامه‌نگاران درسراسر جهان به شکل نگران‌کننده‌ای مرگبار بوده است.

بر اساس این آمار سالانه به صورت متوسط بیش از ۸۰ خبرنگار درکشورهای مختلف کشته شده‌اند. کریستوف ولوپر، دبیر کل سازمان گزارشگران بدون مرز دراین خصوص می‌گوید: «پشت این اسامی، شخصیت‌ها، استعدادها و تعهد کسانی وجود دارد که جان خود را برای جمع‌آوری اطلاعات، جستجوی حقیقت فدا کرده‌اند.»

عراق وسوریه، خطرناک‌ترین کشورها برای خبرنگاران

این گزارش نشان می‌دهد که سالهای ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ تاریک‌ترین سالهای روزنامه‌نگاران طی دو دهه اخیر بوده که تا اندازه زیادی این روزهای تاریک به دلیل جنگ سوریه برای خبرنگاران رقم خورده است. بر اساس گزارش تازه گزارشگران بدون مرز، کشورهای عراق و سوریه، خطرناک‌ترین کشورها برای کار به عنوان روزنامه‌نگاران بوده به طوری که در مجموع ۵۷۸ روزنامه‌نگار در طول ۲۰ سال گذشته در این دو کشور کشته شده‌اند.

پس از این دو کشور، مکزیک با ۱۲۵ کشته، فیلیپین با ۱۰۷، پاکستان با ۹۳، افغانستان با ۸۱ و سومالی با ۷۸ در رده‌های بعدی ناامن‌ترین کشورها برای جان روزنامه‌نگاران معرفی شده‌اند. دراین گزارش همچنین آمده که ۸۰ درصد مرگ و میرها درتنها ۱۵ کشور رخ داده است.

ایران سومین زندان بزرگ روزنامه‌نگاران جهان

در بخش دیگری از این گزارش مفصل به وضعیت آزادی بیان در کشورهای مختلف جهان و شرایط روزنامه‌نگاران پرداخته شده که براساس آن چین با توجه به حجم بالای سانسور و نظارت همچنان بزرگترین زندان برای روزنامه‌نگاران به شمار می‌رود چرا که درحال حاضر ۱۱۰ خبرنگار در این کشور پشت میله‌های زندان به سر می‌برند. پس از آن میانمار، یعنی کشوری که درحال حاضر عملا حرفه روزنامه‌نگاری ممنوع است ۶۲ خبرنگار را محبوس کرده است.

در رده سوم اما جمهوری اسلامی ایران قرار دارد که تنها یک ماه پس از آغاز اعتراضات گسترده به سومین زندان بزرگ اهالی رسانه در جهان تبدیل شد و در حال حاضر طبق آمار سازمان گزارشگران بدون مرز ۴۷ روزنامه‌نگار در ایران زندانی هستند. در این گزارش با اشاره به اعتراضاتی که پس از مرگ مهسا امینی در ایران شکل گرفته، اضافه شده که در این مدت اندک، ۳۴ خبرنگار به ۱۳ خبرنگار دیگری پیوستند که پیش از آغاز اعتراضات سراسری در ایران زندانی بودند.

این گزارش همچنین به صورت مشخص به نیلوفر حامدی، الهه محمدی و نرگس محمدی به عنوان سه زن روزنامه‌نگاری که در «سرزمین ملاها» در خط مقدم حضور دارند، اشاره کرده است. هر سه زن در حال حاضر پشت میله‌های زندان هستند.

در قسمت کشته‌شدگان سال هم به بکتاش آبتین شاعر ایرانی اشاره شده و او را یکی از روزنامه‌نگارانی معرفی کرده که پس از تهیه گزارش‌های میدانی به زندان انداخته شد و در نهایت به دلیل کمبود مراقبت‌های پزشکی جان خود را از دست داد. سازمان گزارشگران بدون مرز می‌گوید این روشی مرسوم از سوی جمهوری اسلامی برای خاموش کردن صدای مخالفانش است.

روزنامه‌نگار در روسیه تحت حاکمیت پوتین

این گزارش همچنین به سال ۲۰۲۲ اشاره کرده و نوشته که با حمله نظامی روسیه به اوکراین تعداد کشته‌های روزنامه‌نگاران در این سال افزایش یافته تا جایی که در سال جاری تا کنون ۵۸ خبرنگار در حین انجام وظایف خود کشته‌شده‌اند. در سال ۲۰۲۱ این عدد ۵۱ بوده است.

از زمانی که روسیه در ۲۴ فوریه تهاجم تمام عیار به اوکراین را آغاز کرد، هشت روزنامه نگار در این کشور کشته شده‌اند. این در حالی است که در طول ۱۹ سال پیش از آن در مجموع تنها ۱۲ خبرنگار در اوکراین کشته شده بودند. در حال حاضر اوکراین پس از روسیه که در ۲۰ سال گذشته ۲۵ خبرنگار در آنجا کشته‌شده‌اند، دومین کشور خطرناک اروپایی برای اهل رسانه است.

گزارشگران بدون مرز در خصوص اقدامات رئيس جمهوری روسیه می‌گوید: «از زمانی که ولادیمیر پوتین در کرملین به قدرت رسید، حملات سیستماتیک فراوانی علیه آزادی مطبوعات در این کشور مشاهده شده است. از جمله این حملات مرگبار می‌توان به قتل آنا پولیتکوفسکایا در ۷ اکتبر ۲۰۰۶ اشاره کرد.»

پولیتکوفسکایا از منتقدان سرسخت پوتین بود و فساد در سطح بالا را در این کشور افشا کرده بود. اما در پاییز سال ۲۰۰۶ و در آپارتمان خود با شلیک ۴ گلوله کشته شد.

قاره آمریکا مرگبارترین قاره برای خبرنگاران

بر اساس گزارش سازمان گزارشگران بدون مرز، قاره آمریکا خطرناک‌ترین قاره برای حرفه روزنامه‌نگاری به شمار می‌رود. خبرنگاران در سراسر جهان در مناطقی که درگیری مسلحانه در حال روی دادن است، بیشترین خطرها را احساس می‌کنند و این اتفاقی است که در چندین کشور قاره آمریکا از جمله مکزیک، کلمبیا، برزیل و هندوراس، فراوان مشاهده می‌شود.

با این حال این نهاد بین‌المللی می‌گوید در طول دو دهه گذشته خبرنگاران در کشورهایی که در وضعیت صلح بوده‌اند بیشتر از همکارانشان که در مناطق در حال جنگ زندگی می‌کرده‌اند کشته شده‌اند. این گزارش استدلال کرده که دلیل این مسئله تحقیق روزنامه‌نگاران درباره جنایت‌های سازمان یافته و همچنین پرونده‌های فساد بوده که در نهایت باعث شده جان خود را در این مسیر از دست بدهند. 

خلق ترکمن خلق ترکمن جان را میدهد در راه وطن

 خلق ترکمن خلق ترکمن

جان را می‌دهد در راه وطن
خلق ترکمن خلق ترکمن
ویران می‌کند بنیان کهن…
این سرود نخستین سرودی بود که خواندنش را یاد گرفتم. سه ساله بودم و درکی نداشتم از این‌که آنچه می‌خوانم مربوط به مبارزات درخشان خلقی‌ست که اداره‌ی شورایی به معنای واقعی کلمه‌اش را محقق کرده بود. وشما شاید باور نکنید اما ترکمن‌ها می‌دانند که هر اتفاق خوب و نوید بخشی درآن منطقه محکوم به سرکوب و نابودی است: ابتدا شوراها و هم‌اکنون شعر.
در خبرها آمده است که #دانیال_قزلجایی، تنها به جرم سرودن شعری درحمایت از مطالبات زنان، بدون اینکه حتی سابقه‌ی کوچکترین فعالیت سیاسی داشته باشد، متهم به محاربه شده و در معرض خطر اعدام است! شما شاید باور نکنید اما ترکمن‌ها می‌دانند که حقیقت دارد…

باور کنید یا نکنید، به عنوان شاعر موظفید که نگذارید اتفاقی برای دانیال بیفتد. نگذارید آن منطقه را از اتفاق خوب دیگری محروم کنند: از شاعر و از شعر. نگذارید ایران را از دانیال محروم کنند. و نگذارید ایران با سنت شاعرکشی در یادها بماند. نگذارید.
ایران ما سرزمین شعر است، پس این شاعرکشان‌اند که نباید در آن جایی داشته باشند.
سپیده جدیری

 

لینک سرود خلق ترکمن جان را می دهد در راه وطن

https://www.youtube.com/watch?v=hlUlC4wMc7w

 

https://youtu.be/hlUlC4wMc7w

 

https://turkmentalk.wordpress.com/2022/12/25/